Kolejną przyczyną, choć już nie tak pewną jak pozostałe jest kastracja lub sterylizacja, ponieważ część specjalistów twierdzi, że te zabiegi powodują iż kot staje się starszy i bardziej ospały. Spotkałam się również z teorią dokładnie przeciwną, lecz wyrokowanie w tych sprawach pozostawię właścicielom kotów. Dobrym pomysłem na zaktywizowanie kota jest zabawka, za którą będzie mógł troszkę pobiegać, lecz mimo dużego wybory w sklepach ciężko jest znaleźć coś na tyle ciekawego, co zainteresuje kota w takim stopniu aby zabawa trwała dłużej niż parę godzin.

Ostatnio widziałam bardzo ciekawy projekt czegoś takiego zbudowany na bazie samochodziku sterowanego radiem, z którym kot uganiał się przez bardzo długi czas. Otóż pomysłowy Dobromir zrobił zabawkę dla swojego włochacza na bazie zabawki dziecięcej, z której zdjął całą obudowę i okleił ją filcem, który oprócz tego, że ma dobry kolor przypominający sierść gryzonia, to w dodatku jest dość wytrzymały na pazury naszych futrzastych przyjaciół. Oprócz tego zabawka dostała ogon i czarne oczka, przez co wyglądała bardzo podobnie do szczura. Całość jest bardzo fajnie pomyślaną zabawką, a kot ma wystarczającą ilość ruchu, która go w dodatku bawi.

Jednak dobierając zabawy powinniśmy unikać przeciągania się z psem, lub walki o jego ulubioną zabawkę, ponieważ może to w efekcie doprowadzić do wzbudzenia w najlepszym przyjacielu każdego człowieka agresji i terytorializmu. Wspólna zabawa może polegać na naprawdę wielu różnych aspektach, lecz taka samo jak w wyborze zabawki dla zwierzaka, tak samo podczas zabawy powinniśmy bacznie zwracać uwagę na to „kto jest przewodnikiem stada”.

Jeśli podczas zabawy dopuszczamy aby nasz pies przejmował kontrolę to jest to bardzo zły znak, który może doprowadzić do momentu, w którym nasz włochacz będzie próbował zająć nasze miejsce w „stadzie”. Brzmi to może nieco śmiesznie, lecz sytuacja radykalnie się zmienia kiedy w domu biegają nasze dzieci. Kolejną ważną sprawą jest nasze bycie przewodnikiem stada.

Otóż chodzi w tym o to, że nasz psiak bardzo tego potrzebuje i to my jesteśmy odpowiedzialni za jego samopoczucie. Dlatego powinniśmy jasno i przede wszystkim konsekwentnie określać granice jakie dla psa powinny być nie przekraczalne. Jest to równie ważne przy wyborze zabawki dla naszego włochatego pupila jak i przy samej zabawie. Wszyscy przecież bardzo pragniemy aby było ona wspólnie spędzonym czasem w miłej atmosferze.

Dotyczy to zarówno psów młodych, które żeby nie demolować domu powinny mieć zabawkę, którą będą mogły gryźć, ponieważ w znacznym stopniu zmniejszy to ich poczucie dyskomfortu związanego z z wyrastaniem zębów, jak również psów starszych, które lubią różne zabawki dzięki którym mogą się czymś zająć kiedy my chwilowo nie mamy dla nich czasu. Jednak mimo ekstremalnie dużego wyboru tego typu produktów powinniśmy zwracać uwagę na zachowanie psa w stosunku do zabawki, a już zwłaszcza jeśli jesteśmy właścicielami psów rasy bardziej agresywnej z natury np. pit bull terrier, rottweiler czy doberman.

U psów tych ras dość mocno zakodowana jest agresja, toteż jeśli pies traktuje zabawkę jako wroga i za każdym razem jego zabawy polegają na dopadaniu jej i próbie rozszarpania jest to sygnał iż powinniśmy zmienić metody wychowawcze Jest tak dlatego, że w wielu przypadkach tego typu zachowanie psa sygnalizuje iż jest on nastawiony agresywnie i powinniśmy zareagować uspokajając go głosem lub bodźcem. Wybranie produktu, który w dodatku ma piszczałkę również nie zawsze jest dobrym wyborem ,ponieważ jeśli nasz czworonóg boi się wysokich dźwięków, tego typu przedmiot może prowokować do agresji, a tego przecież nie chcemy.

Kiedy obserwowałem króliczki w ich pokaźnych romiarów klatce zachowywały się one w sposób niesamowicie apatyczny, ponieważ na okrągło spały, jadły i tak w kółko. Po krótkiej rozmowie z weterynarzem, który jest moim serdecznym przyjacielem doszliśmy do wniosku, że ich życie trzeba czymś urozmaicić.

Zauważyłem w jednym z zoologicznych sklepów internetowych pewną nader interesującą zabawkę. Był to swoistego rodzaju tunel zrobiony z wysuszonej trawy, przeznaczony dla wielkouchych wielbicieli marchewki. Jednak problem był w tym wszystkim taki, że był on zbyt mały.

Postanowiłem zatem wykonać znacznie większą wersję zabawki dla futrzastych przyjaciół. Co wiecej poprosiłem znajomego rolnika aby sprzedał mi jeden z dużych snopków wysuszonej trawy. Po zakupie rozpoczałem prace. Zrobiłem w nim nożycami cały szerego wijących się tuneli, w które z powodzeniem mogły wejść moje króliki.

 Żeby tego było mało, w niektórych miejscach zabawki zainstalowałem swoistego rodzaju drzwiczki, które były zrobione również z tego samego materiału. Ogólnie rzecz biorą to moje zwierzątka miały do dyspozycji labirynt złożony z mnóstwa przecinających się korytarzy.

Kiedy tylko wstawiłem do kojca moją zabawkę, króliczki od razu się w niej zakochały i problemy z ich ospałością i apatią odeszły w niepamięć. co za tym idzie od tamtego dnia ich kondycja uległa znacznej poprawie, a ich zabawka stanowi również pokarm przez co ja mogę pozwolić sobie na kilku dniowy wyjazd i nie muszę się martwić czy będa najedzone.

 Co więcej to rozpocząłem swoje poszukiwania od przeglądu stron internetwoych i różnego rodzaju e-sklepów z zabawkami dla naszych futrzastych pociech. Josh ma to do siebie, że bardzo szybko większość zabawek, które mu wymyślam staje się dla niego zbyt nudna i przestaje z nich korzystać.

 Co więcej to należałoby dodać iż kiedy zakupiłem mu bieżnię żeby zżucił troszkę swojego korpulentnego ciałka to po dwóch dniach przestał się nią interesować. Wpadłem więc na pomysł żeby ztuningować jego karuzelę i podłączyłem do niej mały silniczek z samochodu zabawki.

Dzięki temu za pomocą małej przepustnicy mogłem ustawiać prędkość, a co za tym idzie najzwyczajniej w świecie zainteresować go nietuzinkową zabawką. Josh od tamtej pory korzysta z niej nieustannie, a mimo tego, że pochłania on znacznie więcej pokarmu niż typowi przedstawiciele jego gatunku, to cały czas zachowuje znacznie lepszą forme i jest szczupły.

 Z moich poszukiwań nie wynikło jednak nic dlatego postawnowiłem zrobić zabawkę całkowicie sam. Wpadłem na pomysł aby zainstalować w jego terrarium dwie platformy, które były połączone dwoma wiszącymi mostami, które po wejściu na nie Josha okazały się być bardzo chybotliwe, jakby tego było mało mogłem zmieniać ich układ, przez co mój włochaty Josh cały czas miał w klatce coś nowego.

 Mosty zrobiłem z małych drewienek ułożonych blisko siebie i połączonych ze sobą za pomocą dwóch lnianych sznurków. Mój chomik do dziś uwielbia beztrosko hasać po mostkach i cały dzień wypełniają mu zabawy.

Mój natomiast niesamowicie upodobał sobie skórzane wykończenia nowych mebli. Muszę przyznać, że jak zobaczyłem świeżo kupioną sofę ze skóry, która udekorowana była wielkim dziurami po kocich pazurach to zacząłem myśleć o zabiciu w bardzo sadystyczny sposób mojego zwierzaka.

Jednak zbyt go uwielbiam żeby coś takiego zrobić. Pomysłałem, że powinien mieć pewien rodzaj zabawki służący do tego aby mógł naostrzyć pazury i przede wszystkim przestał demolować moje śliczne mebelki . Po krótkim zastanaowieniu znalazłem pieniek drzewa (najlepiej twardego np. dąb) i pięknie go oszlifowałem tak aby nie została na nim żadna zadra.

Jest to niezmiernie ważne ze względu na to, że kot może sobie zrobić krzywdę lub następne elemnty mojej własnoręcznie wykonanej zabawki mogą nie pasować. Kolejną częscią mojej układanki jest pianka która bardzo wolno uwalnia zapach. To niezmiernie ważny element, ponieważ przyda nam się potem do szkolenia kota. Na sam koniec bardzo mocno obwiązuje cały pieniek grubą lnianą linką.

To jest główny obiekt do drapania i gryzienia. Aby kot ten rodzaj zabawki również gryzł dobrze zostawić z obu stron wiele różnych frędzli ,które napewno zainteresują naszego włochatego ulubieńca. Kiedy ten specyficzny rodzaj zabawki wykonałem zacząłem się zastanawiać jak by tutaj zachęcić futrzaka do drapania i gryzienia właśnie tej zabawki ,a nie żadnej innej.

Tutaj zaplanowany wcześniej pomtysł zdał 100 % egzamin, ponieważ piankę, o której psałem wcześniej nasączyłem kocimiętką (jest to pewnego rodzaju zestaw ziół, które wprawiają naszego futrzestego ulubieńca w niesamowicie przyjemny nastrój), a więc kiedy drapaczka mojego pomysłu przjęła odrobinę zapaszku to kot zwariował na jej punkcie. Od tamtego czasu żaden z moich mebli nie został zdemolowany, a mój pomysł okazał się strzałem w dziesiątkę.

 W swoim życiu miałem już dwa koty, pierwszy z nich został z rodzicami po mojej wyprowadzce z domu ,drugiego natomiast znalazłem przy osiedlowym śmietniku kiedy był bardzo mały. Opiekując się jego wygłodniałym ,a zarazem włochatym ciałkiem nawiązała się między nami niesamowita więź i w ten sposób został wraz ze mną w domu. Problemem kiedy dorósł stały się zabawki.

 Kiedy kupiłem mu jakąkolwiek to po dwóch dniach już ją oscentacyjnie olewał i znów zaczynał demolować z zapałem godnym małego dziecka przedmioty gospodarstwa domowego. Tak więc szukając w internecie artykułów dotyczących behawioryzmu kociego natrafiłem na bardzo ciekawy projekt zabawki. Od razu wiedziałem ,że lepszego pomysłu nie znajdę.

Chodziło o wybudowaną na bazie mechanizmu radiowego myszy, która była kontrolowana radiem. Jednak jeśli zrobić rodzaj zabawki dla kota, który posiada mocno zakorzeniony instynkt zabijania to musi być ona nisamowicie wytrzymała.

A więc kiedy mechanizm kierowania przyszedł postanowiłem zrobić mały tuning zabawki. Mianowicie zrobiłem mały stelażyk z delikatnej blaszki, który obciągnąłem niesamowicie wytrzymałym materiałem. Nie pamiętam już czy nie była to przypadkiem sztuczna skóra ale wiem,że mój kot do dnia dzisiejszego nie dał sobie rady ze zniszczeniaem sztucznej myszki.

Do dnia dzisiejszego spędzam długie godziny każdego dnia bawiąc się z moim kotem. Żeby myszka była jak najbardziej realistyczna pomalowałem ja na odcienie szarego koloru i dokleiłem troszeczkę futerka, która sprawia, że z odległości nawet jednego metra ciężko jest rozróżnić czy to prawdziwa mysz czy też sztuczna.

Kot ma tyle niesamowitej frajdy z uganiania się za zdobyczą, że kiedy wchodzę do domu po pracy już jest przy mnie i wcale nie chodzi mu o jedzenie tylko spędzanie czasu na beztroskiej, a zarazem niesamowicie agresywnej zabawie.

 Jednym z jej malutkich wtedy kociąt i zarazem najbardziej cwanym był samiec, którego przygarnąłem pod swoje skrzydła i tak już ze mną został. Przez pięć lat przerobił on już całe mnóstwo przedmiotów, które służyły mu do zabawy. Wchodząc pewnego dnia do domu po ciężkim dniu pracy i widząc mój pokój w dosłownie ruinie stwierdziłem, że muszę kupić mu jakieś zabawki bo dostanę szału.

Po odwiedzeniu kilkunastu sklepów z szeroką ofertą zabawek dla kotów nie znalazłem dosłownie nic. Rudy miał to do siebie, że uwielbiał wprost skakać i polować na różnego rodzaju latające rzeczy. Po miesiącu frustracji związanej z moim kotem wymyśliłem co mogłoby go zainteresować i dać mi święty spokój, a przede wszystkim ograniczyć zniszczenia.

 Stworzyłem więc projekt zabawki. Zawsze miałem smykałkę do budowania różnego rodzaju elektronicznych rzeczy, więc w jednym miejscu pokoju przytwierdziłem dziwny mechanizm. Cały osprzęt przytwierdzony do sufitu składa się z kilkunastu silniczków które poruszają linką, na której samym końcu wisi paproszek lub piórko nasączone kocimiętką.

Gdybyście zobaczyli co się dzieje jak włączam maszynę, a kot dostaje furii myśliwego i zaczyna zasuwać za uciekającą zwierzyną. Zabawki tego rodzaju posiadają problem z linką, ponieważ z reguły po godzinnej zabawie kot może ostrymi pazurami ją przeciąć, lecz rozwiązałem ten problem mojej zabawki instalując bardzo grubą, a zarazem przezroczystą plecionkę wędkarską.

Całą szpulę zamontowałem przy silniczkach, więc kiedy kot ją zetrze lub przetnie wyciągam ze szpuli kolejne metry i zabawa zaczyna się na nowo. Efektem mojej pomysłowości stała się zabawka, która nie tylko sprawia, że mój kot ma co robić ale także ograniczyła zniszczenia dokonywane przez kota do niezbędnego minimum.

Przeglądając zabawki nie mogłem jednak znaleźdź nic ciekawego co byloby dla belli wystarczająco interesującą rozrywką i sprawiłoby, że spacery staną się dużo przyjemniejsze niż do tej pory. Zabawki mają to do siebie ,że w większości są zrobione z bardzo słabych materiałów i dlatego przy bardzo ruchliwych psach jakimi są huski ulegają wręcz błyskawicznemu zniszczeniu.

 Pomyślałem więc, że sprubuję wykonać jakiś ciekawy przedmiot sam. Psy tego rodzaju mają to do siebie, że są przystosowane do ciągnięcia sań, a przecierz my w Polsce nie mamy śniegu przez cały rok. Główkowałem tak przez dobry tydzień aż stwierdziłem ,że najlepszym rozwiązaniem mojego problemu będą właśnie takie sanie ale zrobię je na kółkach.

Po rozrysowaniu swoistego rodzaju projektu zabawki dla mojego włochatego przyjaciela szybko przystąpiłem do pracy nad moim autorskim projektem. Stelaż sanek został wykonany z bardzo lekkiej sklejki połączonej elastyczną linką i klejem do drewna co miało zabezpieczyć przed wszelkiego rodzaju nie przyjemnymi wypadkami na drogach. Mieszkam na wsi więc dróg mam w opór, dlatego włśnie nie bałem się, że bella nie będzie miała gdzie ciągnąć sań.

Kolejnym problemem okazał się ciężar, ponieważ sam nie jestem na tyle sprawny aby utrzymać się w saniach dlatego zrobiłem obciążenie w postaci worków z piasku, które mocno przytwierdziłem do sanek. Nastąpną istotną rzeczą było zrobienie odpowiednich kółek.

Wykonałem je z kółek od kosiarki z małymi zaciskami aby móc zachamować. Mechanizm hamulców został skonstrowany tak, że kierowłem nim za pomocą radia co dało świetny efekt. Kiedy bella beztrosko zasuwała, a ja chciałem ją zatrzymać wcisnąłem przycisk i opór sanek się zwiększał przez co bella dostawała sygnał, że ma się zatrzymać.

Jest do gatunek niezwykle rzadki ,a brak jej zdrowia sprawiał, że nie miała ochoty się rozmnażać co w znacznym stopniu spowodowało obcięcie zarobków spowodowanych sprzedażą młodych. Aby sprawić ,że zacznie się ruszać, a stan jej zdrowia ulegnie poprawie stwierdziłem, że wymyślę jakiś rodzaj nowej zabawki. Świnki mają to do siebie, że większość czasu spędzają na jedzeniu więc postanowiłem stworzyć zabawki ,które będą powiązane z jedzeniem. Przegladając różne rodzaje wymyślnych gryzaków i podajników do jedzenia stwierdziłem, że będzie to połączenie gryzaka w kształcie kolby kukurydzy, kóry w środku będzie miał zbiorniczek z wodą. Wiele nie czekając przystąpiłem do działania.

Wziąłem cienki drewniany stelacz ,do którego zamontowałem podajnik ze zbiorniczkiem na wodę tak aby z jednego końca całej skomplikowanej maszynerii wistawała mała rurka służąca do pobierania wody przez świnkę. Problemem okazało się przytwierdzenie nasion lub innego pokarmu, który jest niezbędny dla prawidłowego odżywiania małych włochatych kuleczek. Wkońcu znalazłem w pewnym sklepie zoologicznym klej do takich czynności, który oprócz dobrego smaku przyklejał dość mocno nasiona do stelarza i powodował ,że świnki musiały bardzosię natrudzić przy posiłku, korzystając z mojej zabawki.

W trakcie prac wpadłem jeszcze na kilka różnych pomysłów min. zrobiłem jeden gryzaczek z załatą, jeden z nasionami i wsumie dostsowałem moje zabawki do każdego rodzaju pożywienia jakiego potrzebują świnki morskie. Pomysł okazał się strzalem w przysłowiową dziesiątkę, ponieważ moje świnki morskie mają teraz mnóstwo ruchu podczas jedzenia, a przez to sa zdrowsze i mają chęć do prokreacji.